Saba

We hebben een hoop zaden mee genomen uit Nederland om hier een moestuin aan te leggen.

Nu blijkt de tuin die het meest aan onze porch aansluit, niet bij het huis te horen, maar het is ons ook niet duidelijk wie de eigenaar is. Onze buurman schijnt al drie jaar niet meer in het huis te zijn geweest.  

Het gras staat navelhoogte, zeg maar. De eigenaar zal toch alleen maar blij kunnen zijn met onze inspanningen. Dus wij aan de slag.

Omdat de geiten in grote getalen door de buurt mekkeren, besluiten we de meest kwetsbare groenten in grote emmers op het terras aan de voorzijde van het huis te gaan kweken. Er hoeft maar een geitje te zijn en al je kostbare inspanning wordt teniet gedaan.

Bij de plaatselijke Doe-het-zelfer kopen we de nodige attributen. De hak is mijn favoriete gereedschap. Heb je ooit op een vulkaan getuinierd? Nou, de grond zit vol met rotsblokken en stenen. Het is dus niet zo dat je even de spade in de grond kunt steken. De grond is moeilijk te bewerken.           Het wordt even heftig inspannen. Van dat riet krijg je enorme striemen op je lijf en het blijkt ook een verblijfplaats van allerlei insecten. Bulten alom.

Ook willen we wat meer vogels aantrekken in de tuin. Daar zijn bloemen voor nodig en fruit. We leggen een composthoop aan voor de pompoenen. Niet teveel afval, want dan komen de ratten. In het bos kwamen een achterpoot van een rat tegen; wit-grijs vachtje, en van redelijke proportie. Dat zijn bezoekers die we liever niet hebben.                                                                                                              Van ieder wandeling in de natuur nemen we ‘stekkies’ mee. Banaan, palm, Strelitia, varens en andere bloemen.

Een paar maal zagen we kolibries in de tuin. Razendsnel en bijna niet vast te leggen op camera. De fles met suikerwater schijnen ze nog niet te gebruiken.  De bruine truche, lijkt op een grote lijster, is gek op de mango en papaya die ik neer leg. Ze komen er rustig je huis voor binnen. Tropische vinken met de naam finche, zijn geel met knalgele buik, hebben we ook in de tuin gespot. Veel vogels zien we nog niet, maar wel veel vlinders en hagedisjes.   Als de duisternis valt, start direct het concert van boomkikkers en krekels.

Onze tuin wordt  terrasbouw. Onderlangs loopt een pad met keien. Je kunt deze afdalen naar de tuin van de buren beneden. Ter hoogte van de porche hebben we groentebedden gemaakt. Ga je omhoog dan hebben we tussen de grote keien een soort rotstuintje gemaakt. Een niveau hoger hoort wel bij het huis .Daar zijn we nog niet aan toe gekomen. En aan de voorkant hebben we stekken van oleander geplant.

  En nu maar wachten tot alles uitkomt……

Weinig mensen hebben Saba bezocht en vroegen mij; Waar ligt Saba?

Saba is het kleinste eiland van de Nederlandse Antillen in de Caribische zee en behoort nog bij het Nederlandse Koninkrijk samen met Bonaire en Sint Eustatius, hier bekend als Statia.  Saba hoort bij Nederland sinds 1640 met haar VOC, afgewisseld met engelse schipbreukelingen in 1632. Hier zie je er de nazaten nog van op Saba. De  Spanjaarden die met Columbus waren gekomen in 1493, vonden Saba niet interessant genoeg.

Saba bestaat uit een slapende vulkaan. De laatste uitbarsting was 5000 jaar geleden. Vlakbij Ladder Bay herinnert een heetwaterbron (55oC) aan de vulkanische periode.

Tot mijn schrik hoorde ik, dat er wel jaarlijks aardbevingen voorkomen. Nu hebben wij geen zwembad, maar deze moet op een speciale manier worden gebouwd omdat hij anders leegloopt bij scheuren. Dat geldt ook voor de betonnen cisternes.

Uit de Oceaan rijst een 887 meter hoge piramidvorm op, die onder water stijl afloopt tot 548 meter diep. De oppervlakte is 14 kilometer. De eerste bewoners op Saba waren de indianen. Van hen zijn archeologische resten gevonden van 1500 jaar voor Christus.

Vandaag de dag heeft pittoresk Saba een aantal romantische dorpjes in traditionele stijl gebouwd met wit, rood en groen, en gingerbread houtwerk versierd. De onderkant is gebouwd van rotsstenen en de bovenkant van het huis is van hout met rode daken.

Tegen die hele steile vulkaanwanden lijken de huizen wel aangeplakt.

Wij wonen helemaal boven op de berg aan de Noord Oostkant van het eiland. We zien dus geen zon in de zee zakken maar hebben wel prachtige zonsopkomst en kijken uit over de eilanden St Eustachius, St Kitts en St Nevis, Sint Barth, Sint Maarten en Anguilla.

We wonen bij de trail Sandy Cruz waar je zo het tropisch regenwoud inloopt met prachtige vegetatie. Omdat het nu af en toe regent is het oppassen geblazen met de gladheid en vallende stenen.

Ons huis is degelijk gebouwd en dat moet ook wel, want het moet telkens weer de hurricanes doorstaan. Voor de ramen zitten grote houten luiken en sommige luiken hebben een klein kijkgaatje of ademrooster. En daarvoor kunnen de balken worden geschroefd. Als er een raam kapot gaat en de storm naar binnen kan, blaast deze je dak eraf.     Het is dus zaak om de radio in de gaten te houden. Maar ons is verzekerd dat in geval van nood, je door iedereen wordt gewaarschuwd. Ik weet het graag op tijd om alle loszittende zaken naar binnen te kunnen halen. Alle potten en tuinmeubels.

Ook werd ons aangeraden een voorraad aan te leggen voor het geval je langere tijd binnen moet blijven. Of er niets aangeleverd kan worden. In onze provisiekast hebben we nu blikken, pakken drinken, kaarsen, flessen water, batterijen voor het geval de stroom uitvalt.          Ik denk dat deze kast het meest veilige plekje in het huis is. Het dak is een degelijke constructie en gebouwd in een stervorm waardoor het grote kracht zal kunnen weerstaan. Ik ben geen bouwkundige maar zo komt het op mij over. In Nederland zou je het ” hufterproef gebouwd” noemen.

Om het hele huis loopt een porch en zelfs ook rond de bovenste verdieping. We kunnen aan alle kanten gaan zitten, afhankelijk van de wind of de zon. We zijn enorm blij met de garage. Binnen enkele dagen hopen we dat de zeecontainer aankomt. We hopen nog net voor kerst. De meeste huizen hebben weinig ruimte en zeker geen opslagruimte. De dozen kunnen hier zo de garage in. Wij hebben drie slaapkamers, waarvan een nu ons kantoortje is, twee badkamers (wat een luxe) en een tuin in de maak.

Lieve mensen,

Wij wensen jullie allemaal een fijn KERSTFEEST

en een GEZOND en SPRANKELEND 2016 toe.

XXX Jetty & Ron & Bo

De Sabanen zijn erg schoon op hun eiland en bij aankomst vertelt de Landlord dat alles wordt bewaard. In de garage spaart hij planken, doosjes met schroeven, bouten, touwtjes, ijzerdraadjes, plasticzakken, bakjes, lege yoghurtpotten, palen, kapotte tegels, oude deurtjes, kapotte boiler en you name it.

Wij sparen nu dus ook plastic zakken. We gebruiken ze tot ze uit elkaar vallen en dan nog kunnen ze dienst doen als touwtje in de tuin.

Het water is gratis. De rijkdom van een Sabaan wordt afgemeten aan de grootte van zijn cisterne (wateropvang). Maar afgelopen jaar bleef de regen uit op de Antillen. Alle cisternes waren leeg en de marine moest met schepen water aanvoeren. Het meeste water ging naar het ziekenhuis en de hotels. De rest werd verdeeld onder de particulieren en was erg duur. The Government besloot om subsidie te verstrekken op het water. Ik geloof een cent per liter. Omdat wij het hoogste wonen op het eiland was het hier het duurste. Hoe dichter je bij de haven woont hoe goedkoper. 1000 liter was tussen de 150 en de 180 euro. Dat is dus een kubieke meter water. Niet te betalen voor veel inwoners.

Gelukkig is er nu in het regenseizoen zoveel water gevallen dat alle opvang weer vol zit. Toch moet je er zuinig mee omgaan want je weet niet hoelang de droge tijd zal gaan duren. Ik heb deze fout al een keer gemaakt toen ik in Kameroen ging werken en met veel ijver een moestuintje aanlegde. Alles schoot uit de grond dankzij mijn dagelijkse begietingen. Tot de cisterne leeg was en alles verschrompelde en ik nog drie maanden zonder water zat.

We zijn zuinig met het water. We vangen het water op als we douchen en spoelen de wc hiermee door. Soms nadat we dit water eerst nog hebben gebruikt om de vloer te soppen. En met de slogan; If its yellow let it mellow, if its brown, flush it down.                                 Ron moest hier even aan wennen.

Tijdens een regenbui stroomt het water als een rivier over de betonnen weg naar beneden, maar wordt onderweg opgevangen in putten met een buizenstelsel naar naast de weg gelegen cisternes die de groentetuintjes langs de weg kunnen gebruiken. Zo gaat er geen water verloren.

Om de muggenpopulatie in de hand te houden mag je geen waterbakken hebben staan. Dus kan je het Departement van Landbouw laten komen om guppies te laten plaatsen in je cisterne.                                                                                                                                         Ook een methode.  Moet je wel opletten als je theewater tapt dat je geen guppie in je thee krijgt.                                                           Opslag van autobanden is geen goed idee. Daar blijft altijd een randje water in staan waar de muggen dankbaar gebruik van maken om hun larven af te zetten. We zaten meteen flink onder de muggenbulten na aankomst. Of andere bulten die jeuken.

Het vuilnis wordt gescheiden op Saba. Als je het niet schoon aanbied, riskeer je een boete. Dus blikjes en flesjes eerst spoelen. Dozen eerst plat maken. Ieder dag komt er een equipe langs om de weg te vegen en het groen met de hand te kappen langs de straat. Er is inderdaad weinig vuil te vinden langs de weg. Een groot verschil met omringende eilanden.   

Boven de 500 meter mag niet worden gebouwd. Dit om de natuur te beschermen. Het is hier wonderschoon en ongerept. Ook onderwater is het een beschermd Nationaal Park met de mooiste koralen en onderwaterleven van het Caribisch gebied. Er loopt nu een onderzoek naar het gedrag van haaien waar veel onterechte angst voor bestaat en mede hierdoor haaienslachtingen plaats vinden.