Saba

Ongelooflijk maar waar. Gisteren kregen we bericht uit Nederland dat onze zeecontainer werd verwacht op de kade op 24 December. Of we om half acht ’s ochtends op de kade konden staan. We konden het bijna niet geloven. Wat een verrassing net voor de kerst. Onze ZZPer Kurt zou het allemaal regelen. Hij had al een vrachtwagen gecharterd. Als wij dan alle benodigde papieren konden meebrengen kwam het allemaal voor elkaar.

Zo gemakkelijk gaat dat niet hoor. We zouden er een volle dag mee bezig blijven.                          Kurt kwam inderdaad. Bij de haven was een drukte van jewelste. Het schip  Mutti’s Pride was aangemeerd en we zagen zeecontainers en mannen die kwamen afhalen en heftruckjes die alles op de toegesnelde  pickups opladen.  Welke container zou de onze zijn?                         Maar bij de douane ontbraken nog wat papieren. We moesten eerst maar naar the Broker. Een soort Customer-care waar we moesten betalen. De auto kon gratis worden ingevoerd en over onze verhuisspullen hoefde geen inklaring betaald te worden, maar voor niets gaat de zon op. Dat de overtocht al achtduizend had gekost maakte niet uit. Noem het maar “geldkloppen”.                                                                                                                                          Oke. Wij naar de enige Broker die open was. De dame was nog erg druk met een klant, dus bleven wij geduldig wachten. Maar toen we aan de beurt waren en onze vraag hadden gesteld, hield het internet ermee op. Zomaar ineens. Zo gaat dat hier. Patsboem en alles ligt stil. We hebben nog een tijdje geduldig afgewacht en de dame heeft nog een paar maal geprobeerd de boel weer op te starten, maar helaas. We moesten maar om 13.30 uur terugkomen.                              Nee, dat kan niet. Dan had Kurt een begrafenis. Het zou dus iets later worden. We moesten dan maar naar het hoofdkantoor in Windwardsite om te betalen. En met het bewijs naar de douane komen in de haven. Ondertussen konden we de verzekering voor de auto regelen. Met die papieren konden we een nieuwe kentekenplaat regelen op het stadhuis en de wegenbelasting betalen. De sticker op je kentekenplaat is het bewijs dat je de belasting hebt betaald. Hadden we ook een tijdje in Nederland.  Met die nieuwe kentekenplaat voelden we ons al een echte local. In the Bottom leerden we Lampie kennen en van hem kreeg ik de regea-groet en leerden we ook de eilandgroet. Nu horen we er echt helemaal bij.

In Windwardsite vonden we het hoofdkantoor in een boekhandel (groot woord voor een heel klein zaakje). Maar helaas kon de dame daar ons niet helpen. De laptop stond namelijk beneden bij de haven! Joh. Maar we konden wel betalen en ze hoefde ons geen recuutje meer te geven want dat had Kurt al geregeld en naar de douane gebracht.

Terug beneden bij de haven sprong Kurt bijna uit zijn vel toen hij hoorde dat we boven ook hadden betaald. Hij had dat al beneden gedaan. Ze hadden dubbel gevangen.

Om een lang verhaal kort te maken. Aan het einde van de middag reden we de berg op om alles te gaan lossen. De vrachtwagen verloor op de berg een verhuisdoos, maar dat mocht de pret niet drukken. Bovendien kwam iemand het keurig melden dat er wat spul over de weg lag. Wij hebben ons nog heel erg vermaakt met de inhoud van alle dozen. Nog nooit zoveel kerstcadeautjes gehad.

Alle lieve wensen, mooie leuke kaarten prachtige geschenken van jullie. Het heeft allemaal een mooi plekje gekregen in ons huis. We voelen ons er al echt thuis. Dankjullie wel!!!

Voor hagelwitte stranden moet je niet op Saba zijn. Het zand is meestal donker door de vulkanische oorsprong. Het zand komt en gaat. De oceaan neemt het mee in haar hoge golven of kwakt het zand aan wal en dan hebben we weer een strand.

Veel stranden zijn er niet. Eentje onderaan de berg waar wij wonen; Cove Bay. Hier is een getijden poel aangelegd. Een muur van grote rotsblokken zorgt ervoor dat je veilig kunt zwemmen binnen de poel. Heel fijn voor kindertjes.

                                                                      En eentje aan de andere kant van het eiland in het Westen:Wells Bay. In the Bottom hoorde we dat je weer kunt zwemmen in Wells Bay; er was weer zand. De weg naar Wells Bay is een van de steilste en kan bij regen beter niet genomen worden. Nu is het mooi weer en gaan we een poging wagen.

De golven zijn hoog. Het water is heerlijk van temperatuur. Een roeibootje heeft moeite om door de branding heen te komen. Ze willen terug naar hun zeilboot die er voor anker ligt. Als Ron en ik gaan snorkelen komt Bo ons als een waterrat achterna zwemmen. Ondanks de hoge golven. We besluiten om een keer te gaan snorkelen zonder hond. Langs de baai schijn je heel mooi te kunnen snorkelen bij de arcade-grot. Als er tenminste niet te sterke stroming staat. Op het strand moet je ook uitkijken. De hoge wand laat af en toe een kei los of er rollen meerdere stenen naar beneden. Onze buurvrouw heeft dit eenmaal mee gemaakt toen ze een groepje meiden snorkel-les gaf. De klas mocht meteen het water niet meer uit van haar.

We hebben gesnorkeld in Cove Bay. Op een plek kan je tussen de rotsblokken doorzwemmen naar een dieper gedeelte. Je voelt er hoe de stroming je meetrekt. Langs de rotsen zwemmen prachtige vissen en ook zagen we mooie koralen. De eerste keer gingen we maar niet te ver. We moeten het gebied eerst beter leren kennen.                                                                                 De terugtocht was heel wat moeilijker. Heel hard zwemmen, wachten op een golf mee en dan oppassen dat je niet tegen de rotsen klapt. Heel erg hard zwemmen. Hèhè, effe bijkomen als we weer in de poel terug zijn. Een dame die er met haar kinderen is, waarschuwt om dit nooit meer te doen. Het is heel erg diep achter de rotsblokken en daar zijn veel haaien in de diepte. Die kunnen onverwacht opduiken en je weet maar nooit….Ook zijn de stromingen gevaarlijk.

o jee. Gelukkig horen we later van onze buurvrouw dat dit erg meevalt. Er zijn altijd haaien bij de duikers. En je hebt een speciale techniek om uit de stroming te blijven. Je gaat er naast zwemmen, voelt hoe de stroming gaat en dan naar de andere kant van de stroming zwemmen zodat je je bij de terugtocht, mee kunt laten meevoeren.  Wij wachten wel op rustiger weer.

Omdat we een hele dag weg zouden gaan hebben we een hondenoppas.

Via de buurvrouw hoorden we over een Amerikaanse die op haar brommertje de berg op en af rijdt en op verschillende huizen past. Ze is gek van honden.  En we moesten niet gek opkijken als ze ineens voor onze neus zou staan, als ze hoort dat er een nieuwe hond op het eiland is. Om te vragen of ze mag uitlaten. En ja hoor. Enkele dagen later belt ze Ron op zijn mobiel en spreken we een oefenmomentje af.                                                                                                                                                                                                                 Heel jammer is dat ze tegelijk komt met de man voor de ADSL-aansluiting en onze hond helemaal over de rooie gaat. Ze is nog wat hypergevoelig na haar grote reisavontuur en verdedigt het nieuwe fort met veel ijver. Maar met koekjes koopt ze de goodwill van de hond en lopen ze even de berg op en neer. We spreken een plekje af voor de sleutel voor de volgende dag als we naar Statia vertrekken.

Tot onze grote verbazing kunnen we na ons heerlijke dagje Statia nergens de sleutel vinden. Ondertussen breekt de hond binnen de boel zowat af. We kunnen er niet in. Tja, op welk huis is ze nu aan het “passen”? We lopen naar boven en naar beneden. Haar telefoon wordt niet opgenomen. Wat zou er aan de hand zijn?   We vragen links en rechts.

Uiteindelijk vinden we haar beneden in het dorp in een van de huizen.                                                                                                                Wat is er gebeurd? De hond wilde haar er niet inlaten.  Toen is ze gewapend met de tuinkussens om zich heen en onze ovenhandschoenen aan (anders durfde ze haar geen koekjes te geven) naar binnen gegaan. En is toen op de bank gaan liggen en heeft gedaan alsof ze in slaap was gevallen. Dat moet een bizarre indruk hebben gemaakt op de hond. Die vertrouwde het zaakje voor geen cent.  En is naast haar gaan liggen. Koekjes wilde ze ook niet aannemen uit een paar ovenhandschoenen. En uitlaten durfde onze hondenuitlaat niet meer na een beet in haar bovenbeen. Los laten lopen ook niet.

De hond is de hele dag niet uitgelaten. En in alle commotie had ze de sleutels aan de andere kant van het huis tussen de planten verstopt. Die hadden we zonder haar aanwijzing nooit kunnen vinden.

Gelukkig was de beetplek op haar been niet ernstig. Een blauwe plek. Ik heb haar een fles wijn gegeven om het hele geval maar te vergeten.

We zijn uitgenodigd door een van de artsen van het ziekenhuis om mee te gaan naar Statia (St Eustatius) en zeggen graag ja.

’s Ochtends vroeg om half acht staan we bij de haven in Fort Bay. Het is een mooie dag en niet al te hoge golven. Onze kapitein heet Leroy en heeft een nieuwe boot. Dit wordt zijn eerste reis. De twee motoren achterop het schip hebben tweemaal honderdvijftig Pk.

Omdat we richting Statia tegen de golven in varen, maken we flinke klappen op de golven. Je moet je heel goed vast houden. En ik probeer na iedere klap te blijven zitten maar m’n kussen glijdt telkens weg. Als Leroy op n gegeven moment besluit om even zijn nieuwe boot uit te proberen op full speed, klapt er bijna een ijzeren lamp op Rons hoofd. Anderhalf uur joy-riding op de golven.

Op Statia bezoeken we Fort Oranje. Het is speciaal om deze historische plek te bezoeken, waar admiraal Michiel de Ruyter in 1663 met de VOC zat. Statia is een heel ander eiland dan Saba. Andere huizenbouw, ander landschap. Ook vulkanisch maar meer afgevlakt. Langs de kust kun je duidelijk zien hoe de landplaten over elkaar schuiven.

 t  

Je kunt hier ook prachtige  wandelingen maken en zelfs tot in de vulkaan komen. Gaan we doen t.z.t. Nu zijn we er maar n kort dagje en laten het bij wandelen door het dorpje, een tour over het eiland en snorkelen bij de haven.

Het valt mij op dat er overal op het eiland billboards hangen van het CJG; Waarschuwingen aan de jeugd over de gevolgen van drankmisbruik en promotie van sportactiviteiten. Een mooi idee voor Saba? Het CJG zit overigens in een mooi  historisch pand hier.

Ik probeer al dagen om mooie fotos toe te voegen. Maar door de snelheid van het internet is dat ineens onmogelijk geworden. Deze volgen later.

We nemen mooie grote schelpen mee van Statia en de terugtocht gaat iets makkelijker met de golven mee bij een prachtige lage zonnestand. Het was een heerlijke dag.

En dan ineens is het donker zo dicht bij de evenaar. We zitten hier op dezelfde noorderbreedte als Noord Kameroen.