Saba

Ongelooflijk maar waar. Gisteren kregen we bericht uit Nederland dat onze zeecontainer werd verwacht op de kade op 24 December. Of we om half acht ’s ochtends op de kade konden staan. We konden het bijna niet geloven. Wat een verrassing net voor de kerst. Onze ZZPer Kurt zou het allemaal regelen. Hij had al een vrachtwagen gecharterd. Als wij dan alle benodigde papieren konden meebrengen kwam het allemaal voor elkaar.

Zo gemakkelijk gaat dat niet hoor. We zouden er een volle dag mee bezig blijven.                          Kurt kwam inderdaad. Bij de haven was een drukte van jewelste. Het schip  Mutti’s Pride was aangemeerd en we zagen zeecontainers en mannen die kwamen afhalen en heftruckjes die alles op de toegesnelde  pickups opladen.  Welke container zou de onze zijn?                         Maar bij de douane ontbraken nog wat papieren. We moesten eerst maar naar the Broker. Een soort Customer-care waar we moesten betalen. De auto kon gratis worden ingevoerd en over onze verhuisspullen hoefde geen inklaring betaald te worden, maar voor niets gaat de zon op. Dat de overtocht al achtduizend had gekost maakte niet uit. Noem het maar “geldkloppen”.                                                                                                                                          Oke. Wij naar de enige Broker die open was. De dame was nog erg druk met een klant, dus bleven wij geduldig wachten. Maar toen we aan de beurt waren en onze vraag hadden gesteld, hield het internet ermee op. Zomaar ineens. Zo gaat dat hier. Patsboem en alles ligt stil. We hebben nog een tijdje geduldig afgewacht en de dame heeft nog een paar maal geprobeerd de boel weer op te starten, maar helaas. We moesten maar om 13.30 uur terugkomen.                              Nee, dat kan niet. Dan had Kurt een begrafenis. Het zou dus iets later worden. We moesten dan maar naar het hoofdkantoor in Windwardsite om te betalen. En met het bewijs naar de douane komen in de haven. Ondertussen konden we de verzekering voor de auto regelen. Met die papieren konden we een nieuwe kentekenplaat regelen op het stadhuis en de wegenbelasting betalen. De sticker op je kentekenplaat is het bewijs dat je de belasting hebt betaald. Hadden we ook een tijdje in Nederland.  Met die nieuwe kentekenplaat voelden we ons al een echte local. In the Bottom leerden we Lampie kennen en van hem kreeg ik de regea-groet en leerden we ook de eilandgroet. Nu horen we er echt helemaal bij.

In Windwardsite vonden we het hoofdkantoor in een boekhandel (groot woord voor een heel klein zaakje). Maar helaas kon de dame daar ons niet helpen. De laptop stond namelijk beneden bij de haven! Joh. Maar we konden wel betalen en ze hoefde ons geen recuutje meer te geven want dat had Kurt al geregeld en naar de douane gebracht.

Terug beneden bij de haven sprong Kurt bijna uit zijn vel toen hij hoorde dat we boven ook hadden betaald. Hij had dat al beneden gedaan. Ze hadden dubbel gevangen.

Om een lang verhaal kort te maken. Aan het einde van de middag reden we de berg op om alles te gaan lossen. De vrachtwagen verloor op de berg een verhuisdoos, maar dat mocht de pret niet drukken. Bovendien kwam iemand het keurig melden dat er wat spul over de weg lag. Wij hebben ons nog heel erg vermaakt met de inhoud van alle dozen. Nog nooit zoveel kerstcadeautjes gehad.

Alle lieve wensen, mooie leuke kaarten prachtige geschenken van jullie. Het heeft allemaal een mooi plekje gekregen in ons huis. We voelen ons er al echt thuis. Dankjullie wel!!!