Saba

Omdat we een hele dag weg zouden gaan hebben we een hondenoppas.

Via de buurvrouw hoorden we over een Amerikaanse die op haar brommertje de berg op en af rijdt en op verschillende huizen past. Ze is gek van honden.  En we moesten niet gek opkijken als ze ineens voor onze neus zou staan, als ze hoort dat er een nieuwe hond op het eiland is. Om te vragen of ze mag uitlaten. En ja hoor. Enkele dagen later belt ze Ron op zijn mobiel en spreken we een oefenmomentje af.                                                                                                                                                                                                                 Heel jammer is dat ze tegelijk komt met de man voor de ADSL-aansluiting en onze hond helemaal over de rooie gaat. Ze is nog wat hypergevoelig na haar grote reisavontuur en verdedigt het nieuwe fort met veel ijver. Maar met koekjes koopt ze de goodwill van de hond en lopen ze even de berg op en neer. We spreken een plekje af voor de sleutel voor de volgende dag als we naar Statia vertrekken.

Tot onze grote verbazing kunnen we na ons heerlijke dagje Statia nergens de sleutel vinden. Ondertussen breekt de hond binnen de boel zowat af. We kunnen er niet in. Tja, op welk huis is ze nu aan het “passen”? We lopen naar boven en naar beneden. Haar telefoon wordt niet opgenomen. Wat zou er aan de hand zijn?   We vragen links en rechts.

Uiteindelijk vinden we haar beneden in het dorp in een van de huizen.                                                                                                                Wat is er gebeurd? De hond wilde haar er niet inlaten.  Toen is ze gewapend met de tuinkussens om zich heen en onze ovenhandschoenen aan (anders durfde ze haar geen koekjes te geven) naar binnen gegaan. En is toen op de bank gaan liggen en heeft gedaan alsof ze in slaap was gevallen. Dat moet een bizarre indruk hebben gemaakt op de hond. Die vertrouwde het zaakje voor geen cent.  En is naast haar gaan liggen. Koekjes wilde ze ook niet aannemen uit een paar ovenhandschoenen. En uitlaten durfde onze hondenuitlaat niet meer na een beet in haar bovenbeen. Los laten lopen ook niet.

De hond is de hele dag niet uitgelaten. En in alle commotie had ze de sleutels aan de andere kant van het huis tussen de planten verstopt. Die hadden we zonder haar aanwijzing nooit kunnen vinden.

Gelukkig was de beetplek op haar been niet ernstig. Een blauwe plek. Ik heb haar een fles wijn gegeven om het hele geval maar te vergeten.